| تبليغات | X |
|
طوفان عشق |
|
|
.... چرا گفتی دوستم داری ؟؟؟......
.... ببخشید ، اشتباه کردم .....
.... و باز هم شب .... آخ ....،،،،،،
... دلشوره .... راهی در واحه گمشده و نامعلوم ، بدون نام .....
... طعم خیس اندوه ، یه فاجعه ساده ، چقدر خالی شدم ، از من ، ما ،
از همه چیز ، عشق ، اعتماد ..... و .... خواستن ....
،،،، پژمردم ..... ،،،،، .....
..... و .... ویران شدنم ، اما چه ساده و سریع بود !...
،،،، راهی شدنم در سراب ....
....... کفش هایم آیا هنوز در ساحل مانده اند ... ،
..... شاید کسانی به دنبالم باشند ..... شاید .... !!!!!!
،،،، معجزه هایم اما کو ؟؟؟ .... اشک هایم ؟؟؟؟ ....
.... کجایی ؟؟؟؟؟ ..... شمشیرت را بر رگ و تو را نمی بینم ؟؟؟؟؟ ....
.... زمزمه هایت کو ؟؟؟؟ ....
...... ترانه هایی که با چنگ طلایی و افسانه ای می نواختی ؟؟؟؟؟
.... قصر احساس من ، کلبه احزان نبود ..... ، زیبا بود ...
...... پر شکوه و جلال ،،،،،،،، خیره کننده ، غرق نور .......
.... امیدها و وعده ها ؟؟؟؟ .... آیا اصلا هستی ؟؟؟؟ ......
،،، و یا در آخرین ساعات نمایش ، با لبخندی خیس از شراب ،
شب نشینی نفرین شده ام را ترک کردی ؟؟ .....
... هنوزمی چرخم ، آری ...... هنوز ،،،،،،
...... و عصیانم در اعماق خفه شده احساسم ،
...... گرداب می سازد ،،،،......
.... هی ..... دوباره همه چی بهم ریخت ....
...... نمی دانم چرا ؟؟؟؟!!!! ....
+ نوشته شده در جمعه دوازدهم تیر 1388ساعت 14:19 توسط مجتبی |
..... به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد ،،،،،، ...... که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد .... ..... لب تو میوه ی ممنوعه ، ولی لبهایم ،،،،،، .... هرچه از طعم لب سرخ تو دل کند ، نشد ...... ...... جانشین تو در این سینه خدا نیز نشد ،،،،،، ..... هیچ کس ، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد ..... .... خواستند از تو بگویند همه شاعرها ،،،،،، ..... آخرش با قلم شعر نوشتند ، نشد ........ .... خواستم تا که فراموش کنم نامت را ،،،،،،، ...... به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد..!!!!...... ،،،،، امشب همه چیز رو به راه است ..... ..... همه چیز ،،،،،،،، ..... آرام ..... آرام ،،،، بگذار سپیده سر زند .......
+ نوشته شده در جمعه هشتم خرداد 1388ساعت 23:55 توسط مجتبی |
من را به غیر عشق به نامی صدا نکن
گرچه مرغ زخمیم تیری زمن رها نكن دل را به تو سپردم تا کم کنی غصه هایم تو باز دلت گرفته بیش از این حاشانكن چشمم تو را گرفته دیگر به آن جفا نکن در هوای سرد خاموش من شدم يك آغوش حالا كه به هم رسیدیم تو هم دیگر پروا نكن بی غروبم ای ستاره ،لحظه ی تولد شب شبی که من یاری ندارم به کامم یلدا نکن بی فروغم هستم ز رویا آرزویی که ندارم من از همه دل بریدم تو هم ادعا نکن بیش از این حسی ندارم غزلی تازه بخونم تو به این حرفهای پوچم دیگر اقتفا نكن پس برو ای یاكریمم شاخه من را رها كن من که از عشق تو مردم دیگر اعتنا نکن
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388ساعت 1:38 توسط مجتبی |
سوختم همچو شمع اما سوختنم را هرگز ندید قطره قطره آب شدم تهي گشتم شكستم همچو شيشه اما شكستنم را هرگز ندید پروانه بودم ولي امروز بي بالم ستاره خاموش منم سرخ بودم روزي پژمردم اما پژمردنم را هرگز ندید خسته خسته ام پاي رفتن در من نيست كاش مي شد از همه چيز گذشت اما افسوس پلكهايم داغ داغ است بايد گريست مي گریستم هر شب تا سپیده اما گريستنم را هرگز ندید روزی سر به اوج داشتم اما امروز به زمین افتادم
+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388ساعت 14:16 توسط مجتبی |
پيوستي به رويا ، به خواب ، به خيال .... پيوستي به آنچه ديگرتکرارش برايم رنج آور است... رمقي اگر بود ... تابي اگر مانده بود..نغمه اي اگردرعمق ناي خسته مانده بود ... تمام شد ... همه چيزتمام شدنش را به رخ ديده مي کشيد ولي گويي ديده را تاب ديدن نبود ... اما شنيدن تاب آورد.. . نبودنت را با جان مي آميزم و نيستي را درآغوش مي کشم ... حضورم کم رنگ مي شود و نبودن وجود را در برمي گيرد ... ديگر نه دستان را توان ... نه پاها را رمق ... نه چشمان را تاب ... نه دل را قرار ... نه تن را وجود مانده است ديگر هميشه هاي تکرار پايان يافت .. . ديگر نه آغازي است و نه پاياني ... که اينجا پايان پايان است
ديگر اين دلخسته را تاب براي زخم زبان نمانده ...
ديگر بار براي درک واژه ي نبودن ...
+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388ساعت 0:28 توسط مجتبی |